Live, Laugh, Love

Zo daar zijn we weer van weg geweest. Mijn laatste blog was 5 maanden geleden en dit ging dan vooral over mijn herstart met de opleiding.

Nou ik vond dit een mooi moment om weer is wat van mezelf te laten horen. De maanden zijn voorbij gevlogen. Ik was begonnen op de afdeling en heb het hier zo leuk gehad. Veel geleerd, veel vooruitgang, veel voldoening. Het werken als verpleegkundige is echt mijn grote passie, wat vind ik het geweldig en wat geniet ik er toch vreselijk van. Ik heb de afgelopen 5 maanden 2 a 3 dagen per week gewerkt op de afdeling en heb dit zeer positief afgesloten. Ook mijn school is voorbij gevlogen. Heb een erg leuke nieuwe klas. Dit was erg wennen maar had snel mijn draai gevonden en geniet met volle teugen. Het belangrijkste was mijn examens en toetsen allemaal halen. Het blok waarmee ik begon was erg heftig. Een paar maanden was het hoofdonderwerp 'de psychiatrische patiënt'. Dit was de eerste 2 weken zeer zwaar. Uiteindelijk heb ik dit van mij af kunnen zetten en totaal gericht op het verpleegkundige deel. Vol trots heb ik dit blok DIK gehaald! Ik had voor mijn pikante medische vakken toets een 8.8! gehaald. Potdikkie wat was iedereen en natuurlijk ik zelf apentrots.

Ook mijn verantwoordingsverslag en assestmentgesprek gehaald met 2x een goed. Deze examens MOEST je halen om door te gaan naar het 3de jaar. Ja mensen ik ben gewoon over naar het 3de leerjaar. Dit betekent BOL fase afgesloten en we gaan nu de laatste 1.5 jaar in als BBL leerling (werkend leren). Ik heb nu een fulltime job in het ziekenhuis op de darmchirurgie. 3 augustus heb ik hier mijn eerste werkdag, SPANNEND!

Ik ben zo apentrots hoe alles zo voorspoedig is gegaan.

 Vanaf 15 juni had ik vakantie omdat ik geen herkanzingen meer had. Dat zou betekenen dat ik 6 weken thuis zou zitten. Van dat idee werd ik al lichtelijk somber. Al snel kon ik op sollicitatie komen bij ActieZorg. Hier werk ik inmiddels 4 weken en heb het super naar m'n zin in de thuiszorg. Ik werk hier 5 dagen per week ca. 6 a 8 uur, leuke bijverdienste dacht ik zo. Eigenlijk is dat helemaal niet de reden dat ik dit doe. Ik doe het puur om mezelf op de been te houden. Ik leef voor de zorg en ik welke vorm dan ook. Ik haal zoveel waardering, liefde en voldoening uit m'n werk. Ik geniet van werken en dit is dan dus ook zo'n belangrijke drijf in m'n leven.

 Hoe gaat het verder? Nou ongelovelijk goed. Ik geniet, ik lach, ik zit lekker in m'n vel en ben stapel verliefd haha.

Inmiddels heb ik géén medicatie meer en dit is zoooo'n goed gevoel. Ik voel me zo goed. In mijn vorige blog had ik mijn diagnose geschreven. Ik kan met een gerust hart en een lach van oor tot oor vertellen dat dit NIET het geval is. Deze diagnose was in mijn dieptedal zeker het geval. Maar nu ik weer goed ben mogen ze deze stempel mij niet geven. Je moet namelijk de symptomen 5 jaar houden en bij mij was het een kleine 3 kwart jaar. Wel heb ik elke maand een gesprek met mijn psycholoog, zij is zo tof. Ik heb hier dus ook echt geen hekel aan om naar toe te gaan. Lekker praten over van alles en nog wat en thee leuten. Het mooie is dat als je over koetjes en kalfjes wilt praten dat het prima is en over serieuzere zaken is het ook goed. Zij geeft mij handvatten voor verschillende dingen en stuurt mij een beetje bij. Ik ben namelijk stront eigenwijs zoals vele weten haha, zij prikt hier doorheen en naar haar luister ik.. ongelovelijk veel respect ghehe.

Ik begin binnekort met een module waarbij ik 1.5 uur per week hulp krijg bij het omgaan met stress en spanning. Ik ben namelijk een dijker in het voordoen als grote sterke meid maar zie in veel 'nieuwe' dingen beren. Bijvoorbeeld nu met zicht op mijn eerste werkdag op de nieuwe afdeling maak ik mij al weken zenuwachtig. Is helemaal niet nodig dat weet ik maar kan ik wel 1000x zeggen maar blijft allemaal eng. Ik ben blij dat ik hier ook handvatten voor ga krijgen.

Jullie waren vast al op de hoogte van mijn aanwinst. Maar god wat ben ik blij. Die dingen met 2 wielen brengen mij maar een hoop ongeluk en hoop gevaar. Na mijn laatste ongeluk heb ik mijn scooter meteen verkocht en heb ik mijn autootje gekocht. Wat een uitgave is dat eigenlijk.. pff en zoveel komt er nog bij kijken maar ik ben zoo blij. Een Echte Rachelle auto. Het is dus een Citroën C1 ambiance geworden met alles erop en der aan. Een Rachelle auto? jaaa! Neon roze velgen en roze interieur accessoires. VERLIEFD!! 

 Maar terug naar mijn doelen. Ik had zoveel doelen dat ik ze NOG niet allemaal heb kunnen voldoen. De belangrijkste zijn voltooid: voelt zich goed, blij, gelukkig --> Check Rond mijn 2de jaar school en stage goed af --> Check Gebruikt geen medicatie meer --> Check Auto kopen --> Check Veeel kilo's afvallen --> Niet voldaan :(

Zoals ik eerder heb beschreven ben ik dus 12 kg aangekomen door mijn ziekteproces en medicatie. In november ben ik gestart met Cambridge... Potdikkie ik raad iedereen dit zooo AF! Het kost je 50 euro per week en je hongert jezelf uit. Al is dit nou blijvend dan is het niet erg maaar! binnen maanden na mijn stop met Cambridge zat er 10 kg aan van de 12... auw. 2 kg is eraf gebleven voor ca. 700euro.. Ik ben terug gegaan naar m'n dietiste en die had deze ervaringen ook. Je vetcellen worden leeg gehaald maar verdwijnen niet tot nauwelijks. Op het moment dat je dus weer gaat eten gaan deze cellen zich super snel vullen en waarom super snel? je lichaam houdt alles vast wat je binnekrijgt omdat het bang is dat het later weer niks aan voedingsstoffen binnekrijgt. Dus Cambrigde NEVER aan beginnnen! Inmiddels ben ik weer lekker begonnen met 3 a 4x sporten bij MyHealthClub en paardrijden. Bij MyHealthClub zijn ze zo lief en begeleiden ze je super. We gaan op de gezonde manier mijn doel bereiken. Ook het paardrijden blijf ik doen. Ik vind dit wel zoo geweldig hè. Ik kom tot rust, word helemaal blij en vind het geweldig!

Ja jeetje wat een update! Bij vragen of opmerkingen gewoon stellen (vragen).

 Leuk en lief dat jullie de tijd hebben genomen om dit te lezen!

Heeeeel veeeel liefs,

Rachelle!  XoXo

Nieuwe start van de opleiding

Wat gebeurd er toch veel en wat gaat de tijd toch snel. Mijn vorige blog is alweer 1 maand geleden. Er zijn een hoop vooruitgangen.

Als eerste begin ik maar met de uitslag van mijn psychologisch onderzoek. Hieruit kwam inderdaad waarvoor de psycholoog al had gewaarschuwd; Borderline persoonlijkhiedsstoornis. De behandeling hiervoor is net met een nieuwe groep gestart. Ik moet nu minimaal een half jaar wachten tot dat ik hiervoor de geschikte therapie krijg.

De voorttrajectgroep is voor mij afgelopen. Ik heb afscheid van de groep moeten nemen, omdat ik weer ging beginnen op stage en school.

Inmiddels heb ik 3 sessies van de crisisvaardigheden gehad. Hierin leer je, je crisissen te herkennen en ermee om te gaan. Deze therapie duurt in totaal 2 uur maar geloof me het lijkt wel een dag... Wat is het zwaar. Deze therapie volg ik op donderdag. School heeft gezorgd dat ik dan geen school en geen stage heb, zodat ik deze therapie kan blijven volgen. De therapie is zeer confronterend. Het is een groepstherapie en je krijgt dus ook verhalen van andere mensen te horen. Ik ben trouwens het broekie van de groep haha. Alleen maar 40+... heb ik weer hoor. :)

Tussendoor heb ik om de 3 weken een afspraak bij de psycholoog. Zij houdt mij in de gaten. 

Ik verveelde me de laatste tijd (3 weken geleden) echt vreselijk, daar is nu niks meer van over! Ik ben namelijk begonnen op stage. Ik heb er nu 2 weken stage opzitten (5 dagen meegelopen). Wat is het weer wennen. Ik loop nu op interne geneeskunde, erg leuk! De eerste stagedag wat een spanningen, echt vreselijk. Ik was bang voor alles wat ging komen maar wat werd ik goed opgevangen. Ik voel me inmiddels helemaal op me plek. Ik heb mijn draai gevonden en ben in totaal 3 dagen per week druk bezig op de afdeling. Wat geniet ik toch van dit vak. Ik krijg nu al veel verantwoordelijkheid en ik pak de dingen erg snel op. Ook de feedback die ik terug krijg van de werkbegeleiders is zeer positief. De meeste zorgvragers zijn ook zo lief en geven regelmatig complimenten, dit doet me goed. Ik voel me op de afdeling weer helemaal de oude, echt te gek! Als ik thuis kom krijg ik vaak een dip van vermoeidheid. Op vrije dagen slaap ik tot half 3 uit. volgens mij zegt dat voldoende? haha 

In totaal ben ik bijna 1 jaar uit de praktijk geweest. Een erg lange tijd. In dat jaar ben ik wel naar school geweest en heb alles netjes gehaald en afgerond. Ik hoef nu dus 3 dagen stage per week en 2 uurtjes per week school. Op stage hebben we beroepsprestaties ik moet er in totaal 2.5 uitwerken. In de vorige blokken kregen we hier ca. 14 weken de tijd voor. Nu is het max 6 weken. Dat betekend goed plannen en hard aan de bak. De opdrachten uitvoeren gaat heel goed. De uitwerking is echter lastiger omdat ik in de uren dat ik niks doe onwijs moe ben. Maar ik zet mezelf ertoe en het komt goed!

 Misschien weten jullie nog dat mijn medicatie zo verlaagd was? Deze vermindering gaat uitstekend! Ik zit lekker in me vel, slaap goed en voel me ook goed als ik te maken krijg met spanningen en stress. Wel moet ik goed naar mezelf luisteren op stage. Er gebeuren wel is spannende dingen en deze kan ik mezelf erg aantrekken of in mee gesleept worden. Hierop betrap ik mezelf wel eens. Maar zonder meer ik ben zeer trots op mezelf.

 Samen met Bram was ik een heerlijk weekendje naar Antwerpen. We hebben heerlijk genoten! 

Morgen met valentijn heb ik een verrassing voor me lieve vriendje. Wat ga ik hier nog niet zeggen maar houdt mijn facebook in de gaten je ziet vast snel foto's. 

 In mijn vorige blog vertelde ik dat ik bij 11 bedrijven gesolliciteerd had. Inmiddels ben ik aangenomen bij bij stichting NiKo. Jeetje dit had ik nooit verwacht. De werknemers waren erg enthousiast en hoefden niet lang na te denken. Wat een verrassing echt heel leuk!  

 Leuk dat jullie mijn blog hebben gelezen. Hebben jullie vragen of willen jullie iets zeggen, laat het me weten!

 Liefs, Rachelle  

We zijn lekker positief

We starten het jaar lekker! Als we het hebben over een positieve vooruitgang dan hebben we het over mijn ziekteproces. We zijn druk bezig met bezoekjes bij de GGZ. De psycholoog voert emdr sessies. Hierover kan ik alleen maar zeer tevreden zijn. Het slaat zo goed aan. Ik begon de sessie zovan: "ik zie en merk wel". Nu na de eerste 2 sessies ben ik verbaasd... vraag me niet hoe maar het werkt! Nu kunnen vele gebeurtenissen eindelijk een plekje krijgen. De herinneringen zullen blijven maar op een ander plekje waarbij ik met minder pijn erop terug kan kijken.

Vorige week donderdag werd ik plots opgebeld of ik aan een  psychologisch onderzoek kon deelnemen. Natuurlijk wilde ik dat! Ik heb er totaal 3 uur gezeten. De test bestond uit 2 onderdelen: iQ test en vragenlijsten op de computer. Het mondelinge onderzoek had ik al eerder gekregen. Uit deze testen komt mijn diagnose. Wanneer ik deze hoor is nog niet bekend.

Vandaag bij de psychiater geweest meestal niet zo'n bijzonder gesprek dit keer was het anders. Omdat ik aangaf dat het zo lekker gaat heb ik gevraagd of mijn medicatie aangepast kon worden. En aangepast bedoel ik natuurlijk verminderd. De risperidon (antipsychotica) is gestopt en de venlafaxine (antidepressiva) is van 150mg naar 75mg (lichte ondersteuning). Echt ongelovelijk als je beseft dat ik van de 3 mg resperidon af kom en van de 225mg venlafaxine. 

Elke woensdag ga ik naar de voorttrajectgroep. Dit is een groep met lotgenoten. We zitten met 8 man sterk aan de tafel. Hierbij worden de positieve  dingen benaderd die er zijn gebeurt. Op deze manier sta je niet alleen stil bij de nare periodes maar laten hun je inzien dat er ook naast de nare dingen zoveel moois is. Na de positieve punten worden de doelen besproken. Na alle chaos van de regel dingen door de ziekte moet je ook vele andere zaken in de gaten houden (geld, vrijetijdsbesteding, etc.) Met de gekregen doelen moet je 1 week aan de gang. Na deze 2 onderdelen word het ziektebeeld besproken en kunnen vragen beantwoord worden. In dit onderdeel kom je veel over elkaar te weten en merk je dat je niet de enige bent met dezelfde problemen. Ik vind persoonlijk dit het meest fijne onderdeel. Het gevoel dat andere je begrijpen is fijn.

Donderdag ga ik samen met een oude vriendin lunchen! Hoe leuk is dat? Weer oude verhalen ophalen en alles even vergeten. Ook wel iets om naar uit te kijken.

Volgende week donderdag start de crisisvaardigheden. Ook erg positief. Dit is ook een groepstherapie van 8 personen. Hier krijg je handvaten om crisissituaties te voorkomen of om eruit te komen.  Verder weet ik het ook niet echt. Ik vertel jullie er later over.

20 januari heb ik een gesprek op school over de voortgang van mijn studie. Ik hoop dat ik weer lekker aan de slag kan. Mijn handjes kriebelen om de medemens weer te helpen. Weer even niet ziek zijn maar lekker sociaal bezig zijn met klasgenoten. Lekker aan de studie en weer een vast structuur! ☆☆☆

Mijn lieve vriend is nu op zijn welverdiende vakantie. Op 24 en 25 januari gaan we samen een weekend naar Antwerpen. Zooo onwijs leuk! We hebben dit gehad van mijn moeder en bonusvader, gewoon omdat we het verdienen (en er aantoe zijn haha). Ja wat kijk ik hier naar uit.

Ik heb momenteel niet veel omhanden en kijk uit naar elk positief en leuk punt. Ik kijk zelfs uit naar ggz afspraken! Gewoon omdat ik super trots ben op hoe het gaat. Wat ik allemaal voor elkaar heb gekregen met de hulp van mijn dierbare. Dankjewel kanjers.

Ik heb bij 11 bedrijven gesolliciteerd (e-mail). Jammer genoeg nog geen geïnteresseerde..

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik houd jullie op de hoogte van de mijn ziekte verloop.

De waarheid boven tafel

Jeetje, wat een jaar is dit geweest. Een jaar waarbij ik, mijn naasten en paar lieve vrienden onwijs hard hebben moeten vechten om mijn ziekte op de rit te krijgen. Een zwaar jaar waarbij ik meerdere malen door het oogje van de naald ben gekropen. Ja ik ben door vele traumatische gebeurtenissen getekend voor mijn leven. 
Na een jaar vol schaamte over mijn ziekte ben ik nu zover dat ik vol trots kan vertellen aan de rest van mijn fb vrienden dat ik een depressie met psychotische kenmerken heb overwonnen. Na verdere onderzoek denken ze nu gevonden te hebben wat ik heb: borderline. 
Na een jaar met meer downs dan ups. Na een angstaanjagend jaar voor vele van mijn naasten. Na een jaar waarbij ik alles op heb moeten geven. Ja zit ik nu op het goede pad en kom ik er langzaam maar beetje bovenop. Over 1.5 maand ga ik school en stage weer op proberen te pakken en ga ik met volle moed er tegen aan. Mijn grootste doel voor 2015 is het voortzetten van mijn opleiding en zorgen dat ik tijdens mijn ziekteproces meer ups dan downs beleef. 
Nog een groot doel is het verliezen van 20 kilo. Door de medicatie die ik slik was ik 10kg aangekomen. Inmiddels ben ik druk bezig met afvallen en is de eerste 8 kilo eraf. Ik kan je vertellen dat maakt mij zo trots. 
Daarbij moet ik niet vergeten te vertellen dat ik ondanks alles mijn rijbewijs in 1x heb gehaald. Nogmaals zo trots! ☆

Mijn doel van dit bericht is geen medelijden. Nee de reden van mijn ziekte is gekomen door mensen die mij dichtbij stonden. Mensen die mij kwetsen, vernederden, zwart maakten en keihard lieten vallen. 
Vrienden die totaal geen vrienden bleken te zijn. 
Ik wil met dit bericht mensen wakker schudden en vertellen dat je het leven normaal moet laten leiden zonder gepest te worden of zonder iemand de vloer onder iemands voeten vandaan te trekken. En zo belangrijk niet roddelen en met meerdere (vriendinnen) tegen 1 iemand gaan. 
Je maakt iemand met dit gedrag echt kapot.
Pesten maakt iemand meer kapot dan je denkt!

Mijn tattoo heb ik laten zetten in mijn dieptepunt. Het staat voor oneindige vechtkracht en doorzettingsvermogen. De drie hartjes staan voor mijn trots: oma, mama en mijn kleine zusje Sabine.

Wat ik al eerder vertelde is dat het inmiddels verbazend goed gaat. Ik heb bij ggz verschillende nieuwe vrienden op gedaan met dezelfde ziekte. Uit hun kan ik veel begrip en steun halen. Ik wil jullie hiervoor bedanken. Jullie zijn kanjers!

Ik wil iedereen op deze manier onwijs bedanken voor alle steun en toeverlaat in dit vreselijke jaar. Ik hou van jullie♡♡♡♡♡